ΔΙΣΚΟΠΑΘΕΙΑ

ΔΙΣΚΟΠΑΘΕΙΑ, ΔΙΣΚΟΚΗΛΗ, ΚΗΛΗ ΜΕΣΟΣΠΟΝΔΥΛΙΟΥ ΔΙΣΚΟΥ, ΠΡΟΒΟΛΗ ΔΙΣΚΟΥ….ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος είναι το ανατομικό στοιχείο που παρεμβάλλεται μεταξύ των σπονδύλων στην σπονδυλική στήλη έχοντας σαν ρόλο την ορθή εμβιομηχανικώς κατανομή των φορτίων και την στήριξη- σταθεροποίηση του ενός σπονδύλου πάνω στον άλλο. Αποτελείται από τον περιφερικό ινώδη δακτύλιο με κυκλοτερώς κατανεμημένες ίνες κολλαγόνου τύπου Ι και τον πηκτοειδή πυρήνα, ζελατινώδους μορφής αποτελούμενου από κολλαγόνο τύπου ΙΙ. Στον πηκτοειδή πυρήνα υπάρχει υψηλή συγκέντρωση πολυσακχαριδών και περίπου 88% νερό. Η εκφύλιση που επέρχεται είτε με την πάροδο της ηλικίας είτε πρωϊμότερα για άλλους λόγους (γενετικούς, αγγειακούς, μηχανικούς κτλ) συνίσταται σε απώλεια του νερού (αφυδάτωση) του δίσκου και ανάπτυξη ινώδους χόνδρου. Η βιοχημική αλλοίωση του δίσκου σε συνδυασμό με μηχανικά ερεθίσματα οδηγεί σε ρωγμές του ινώδους δακτυλίου μέσα από τις οποίες προβάλει υλικό του πηκτοειδούς πυρήνα. Ανάλογα με το βαθμό της προβολής χαρακτηρίζουμε και το στάδιο της κήλης του μεσοσπονδυλίου δίσκου (προτιμώμενος όρος) με τελικό στάδιο την είσοδο υλικού του πηκτοειδούς πυρήνα στο νωτιαίο κανάλι και τον «στραγγαλισμό» νευρικής ρίζας.

Κατά την κλινική εξέταση ο ασθενής παρουσιάζει έντονο πόνο στην οσφύ (οσφυαλγία) με επέκταση στα κάτω άκρα (ισχιαλγία) ανάλογα με τον προσανατολισμό της κήλης. Ο πόνος επιτείνεται έντονα με τι κινήσεις, βήχα, πτέρνισμα. Υπάρχει μυϊκός σπασμός, ανταλγική σκολίωση, περιορισμός εύρους κίνησης της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (όπου και στη συντριπτική πλειοψηφία εμφανίζονται οι δισκοκήλες) και πιθανώς νευρολογικά ευρήματα ανάλογα με το επίπεδο της βλάβης και την νευρική ρίζα που επηρεάζεται. Τα νευρολογικά ευρήματα συνίστανται σε έκπτωση αισθητικότητας, ισχύος και αντανακλαστικών.

Παρακλινικές εξετάσεις : ακτινογραφίες, αξονική τομογραφία, μυελογραφία, μαγνητική τομογραφία, σπινθηρογράφημα, δισκογραφία, ηλεκτρομυογράφημα, σωματοαισθητικά προκλητά δυναμικά, αιματολογικές εξετάσεις. Οι εξετάσεις αυτές ζητούνται κατά περίπτωση και με βάση την κλινική εξέταση βοηθώντας έτσι να γίνει σωστή διαφορική διάγνωση.

Θεραπεία: Η θεραπεία είναι συνήθως συντηρητική, τουλάχιστον για τα αρχικά στάδια. Αυτή συνίσταται σε ανάπαυση, θερμών συνήθως επιθεμάτων, φυσικοθεραπείας, αναλγητικών φαρμάκων τύπου παρακεταμόλης, οπιοειδών, μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών, κορτιζόνης. Ακολουθούν ενδυνάμωση μυών, βελτίωση στάσης σώματος, απώλεια βάρους, ανάπτυξης ενός τρόπου ζωής φιλικού προς την μέση με προσοχή στον τρόπο που καθόμαστε, που αθλούμαστε, που σηκώνουμε βάρη, στο είδος του στρώματος που κοιμόμαστε κτλ. Ενδιαφέροντα αποτελέσματα παρουσιάζουν και διάφορες εναλλακτικές μέθοδοι, όπως για παράδειγμα ο βελονισμός , αλλά χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή θεραπευτή.

Μέθοδος μεταξύ συντηρητικής και χειρουργικής θεραπείας είναι και οι ενδοτρηματικές ενέσεις. Γίνονται στο χειρουργείο με ακτινοσκοπικό έλεγχο και τοπική αναισθησία όπου τοποθετείται με ακρίβεια η βελόνα στην είσοδο του τρήματος και επιβεβαίωση της θέσης με σκιαγραφικό. Στην συνέχεια εγχύεται κορτιζόνη και τοπικό αναισθητικό. Ο ασθενής πάει σπίτι του μετά από λίγα λεπτά και δεν χρειάζεται νοσηλεία. Βιβλιογραφικά υποστηρίζεται ότι ένα 25% των ασθενών βλέπουν μόνιμα βελτίωση και ένα 50% παροδική βελτίωση. Μεγάλη δε είναι η βοήθεια των ενέσεων αυτών και στη διαγνωστική προσέγγιση των σύμπλοκων ιδιαίτερα περιπτώσεων ώστε να επιλεγεί η κατάλληλη χειρουργική επέμβαση για τον κάθε ασθενή.

Τεράστιας δε σημασίας είναι το να αντιλαμβάνεται ο θεράπων ιατρός τα όρια όπου σταματά η συντηρητική θεραπεία και πλέον μπαίνει η ένδειξη της χειρουργικής.

Η χειρουργική θεραπεία έχει το πλεονέκτημα ότι δρα αιτιολογικά, προσπαθώντας να αναιρέσει το αίτιο του προβλήματος που είναι η κήλη του μεσοσπονδυλίου δίσκου. Αυτό πλέον γίνεται με μεθόδους ελάχιστα επεμβατικές, τη χρήση ειδικών αγκίστρων, μικροσκοπίου (μικροδισκεκτομή) όπου η βλάβη στους υγιείς ιστούς κατά την προσπέλαση είναι πολύ μικρή και οι πιθανές επιπλοκές περιορισμένες. Οφείλουμε πάντα να αναφέρουμε τις πιθανές επιπλοκές αν και σπάνιες (περίπου 1%) που είναι η φλεγμονή, τρώση μήνιγγας, βλάβη ρίζας νεύρου ή μείζωνος αγγείου ιατρογενώς, αιμάτωμα, φλεβοθρόμβωση, συνέχιση πόνου (πιθανώς εξαιτίας λανθασμένης επιλογής ασθενούς), υποτροπή κήλης. Συνήθως χρειάζεται μια μόνο ημέρα νοσηλείας και στη συνέχεια ο ασθενής ακολουθεί ένα σύντομο πρόγραμμα αποκατάστασης.

Υπάρχουν ,τέλος, περιπτώσεις όπου η χειρουργική θεραπεία είναι η πρώτη και μάλιστα άμεση επιλογή και αυτές είναι η επείγουσα νευρολογική συνδρομή με οξέα νευρολογικά ευρήματα ,όπως η πτώση άκρου ποδός όπου το πόδι παραλύει ή το σύνδρομο ιππουρίδας με παράλυση νεύρων, αναισθησία περιοχής γεννητικών οργάνων, ορθοκυστικές διαταραχές. Σε περιπτώσεις παρατεταμένης κρίσης που δεν ανταποκρίνεται στη συντηρητική αγωγή, ή πολύ συχνά επανειλημμένων κρίσεων όπου η ποιότητα ζωής του ασθενούς επηρεάζεται άμεσα, τότε συστήνουμε επίσης χειρουργική θεραπεία.

Προκαλούν όντως σύγχυση, όλοι αυτοί οι όροι, και ίσως μία φοβία στον γενικό πληθυσμό. Αυτό συμβαίνει όχι αδικαιολόγητα μιας και η χρήση κοινής ορολογίας στον ιατρικό κόσμο είναι ένα θέμα σε εξέλιξη. Στην πραγματικότητα πρόκειται περί συγγενικούς όρους που περιγράφουν την ίδια κλινική οντότητα.